یادگار علی

بیچاره تنهایی این عروس نگون بخت آه و اشک را دوست ندارد اما همنشین همیشگی

اش چشم امیدش به دلی ناامید و شکستن سکوتش میداند عادت ، دشمن است اما

عقل کجا و دلتنگی کجا ! دل ناامید امیدوار میرود و باز تنهایی میماند و تنهایی . .